Lange tijd draaide een groot deel van je leven om de zorg voor iemand anders. Je regelde afspraken, hield de administratie bij, bood een luisterend oor en sprong bij waar dat nodig was. Ondertussen ging je eigen huishouden natuurlijk gewoon door.
Wanneer die intensieve periode eindigt, bijvoorbeeld doordat degene voor wie je zorgde verhuist of overlijdt, keert de rust niet vanzelf terug. Er is verdriet, vermoeidheid en misschien ook een leegte. En ineens zie je wat er thuis allemaal is blijven liggen.
Papieren hebben zich opgestapeld, kamers zijn voller geworden en dozen met spullen wachten nog op een beslissing. Je weet dat je iets moet doen, maar waar begin
Eerst zorgen voor de ander, daarna pas weer voor
Mantelzorg kan jarenlang veel tijd en energie vragen. Het is dan heel begrijpelijk dat je eigen administratie, huishouden of spullen minder aandacht krijgen.
Dat betekent niet dat je niet kunt opruimen of organiseren. Er waren simpelweg andere dingen belangrijker.
Wanneer de zorg stopt, verwachten mensen soms dat ze hun eigen leven snel weer kunnen oppakken. Maar na zo’n intensieve periode hoef je niet ineens alles te kunnen overzien. Je mag de tijd nemen om opnieuw te ontdekken wat jij nodig hebt en hoe je verder wilt.
Een huis vol spullen en herinneringen
Ik hielp een vrouw die vier jaar voor haar moeder had gezorgd. Na het overlijden van haar moeder kwamen veel spullen uit het ouderlijk huis bij haar terecht. De dozen stonden verspreid door haar eigen huis.
Daarnaast moest zij de administratie en de nalatenschap van haar moeder afwikkelen. Haar eigen papieren en die van haar moeder waren ondertussen door elkaar geraakt. Het huis voelde onrustig en in haar hoofd was weinig ruimte over.
We begonnen niet met alle dozen tegelijk. Dat zou de berg alleen maar groter hebben gemaakt.
Begin met wat nu de meeste onrust geeft
Samen verzamelden we eerst de papieren die door het huis lagen. Daarna maakten we onderscheid tussen haar eigen administratie en die van haar moeder.
We bekeken wat aandacht nodig had, wat bewaard moest worden en welke papieren niet meer belangrijk waren. Stap voor stap ontstond een overzichtelijke mappenstructuur.
Pas daarna gingen we verder met andere plekken in huis.
Dat is vaak een prettige manier om te beginnen. Je hoeft niet direct alle emotionele spullen uit te zoeken. Kijk eerst welke kleine stap jou in het dagelijks leven de meeste rust kan geven.
Dat kan bijvoorbeeld zijn:
- de post bij elkaar brengen;
- een looppad vrijmaken;
- de was weer op één vaste plek verzamelen;
- belangrijke papieren apart leggen;
- één kast of één stapel aanpakken.
Een klein afgerond gedeelte geeft meer overzicht dan vijf half geopende dozen.
Spullen met herinneringen vragen om aandacht
Spullen van iemand van wie je hebt gehouden, kun je niet op dezelfde manier bekijken als een stapel oude tijdschriften.
Het gaat bovendien niet om zoveel mogelijk wegdoen. Het gaat om bewust kiezen wat je wilt behouden en wat nog bij jouw leven hoort.
Welke spullen vertellen voor jou echt een verhaal? Waar word je blij van wanneer je ze ziet? En welke spullen bewaar je vooral omdat je nog niet wist wat je ermee moest?
Je hoeft niet over alles meteen een besluit te nemen. Soms helpt het om eerst de eenvoudige keuzes te maken. Wanneer je weer wat ruimte en vertrouwen ervaart, lukt het vaak beter om later naar de moeilijkere spullen te kijken.
Jij bepaalt altijd wat er blijft en wanneer je ergens aan toe bent.
Langzaam kwamen haar eigen plannen terug
Tijdens een van onze afspraken pakten we de overloop aan. Daar stond de wasmachine, maar de ruimte was door alle spullen nauwelijks nog goed te gebruiken.
We zochten de was uit, maakten de vloer weer vrij en zorgden ervoor dat zij de was gemakkelijker kon bijhouden.
Tijdens het opruimen begon ze ineens te vertellen hoe ze de overloop in de toekomst wilde gebruiken. Waar spullen konden staan en hoe ze het zichzelf makkelijker kon maken.
Dat vond ik een prachtig moment.
Het ging niet alleen meer over wat er allemaal was blijven liggen. Haar eigen ideeën en initiatief kwamen terug. Er ontstond weer ruimte in haar huis én in haar hoofd om na te denken over haar eigen leven.
Dat is voor mij waar opruimen werkelijk over gaat.
Niet over een perfect huis, maar over weer grip krijgen op je omgeving. Over kunnen zien wat belangrijk is en stap voor stap ruimte maken voor de fase die nu voor je ligt.
Je hoeft deze periode niet alleen op te lossen
Is jouw taak als mantelzorger voorbij en merk je nu pas wat er thuis allemaal is blijven liggen? Misschien staan er dozen met spullen, moet er nog administratie worden uitgezocht of lukt het je niet om te bepalen waar je moet beginnen.
Je hoeft niet eerst zelf orde te scheppen voordat je hulp mag vragen.
Zo ontstaat er langzaam weer ruimte voor jou en voor het leven dat voor je ligt.
De situatie uit deze blog komt uit mijn praktijk. De naam en herkenbare gegevens van de klant zijn uit privacyoverwegingen weggelaten.